Wat begon met een zelfgebouwde filmset op een zolderkamer groeide uit tot een creatief productiehuis met een duidelijke koers. Elke fase begon met een idee dat groter voelde dan de middelen die we hadden. Van experimenten zonder budget tot commerciële producties en bioscoopambities.
Scharnierpunt
Dit voelt als een scharnierpunt. We werkten aan nieuwe commerciële opdrachten en aan de speelfilm Occurrence. Siloscoop kreeg een concreet plan en subsidie. De stap richting bioscoop en filmbeleving werd praktijk. Daarnaast groeide een onderwijsspoor rondom Lights. Wat ooit begon met een zelfgebouwde filmset is uitgegroeid tot een duidelijke koers: verhalen maken met ambitie, vakmanschap en een steeds scherpere focus op cinema en beleving.
The Chocolate Factory & Lights op festival
The Chocolate Factory vroeg veel van ons als team. Tegelijkertijd beleefde Lights zijn festivaljaar, in een periode waarin we ook te maken kregen met persoonlijke uitdagingen. We investeerden in bioscoopprojectoren en nieuwe apparatuur. Tegen het einde van het jaar stond er een stevige technische basis voor de volgende fase.
Film Mennekes & Lights in productie
Film Mennekes kreeg vorm en in de zomer startten we met het draaien van Lights in stop-motion. Wat als idee begon, werd werkelijkheid. We verhuisden naar een nieuwe ruimte en verstevigden onze samenwerking met culturele partners. Siloscoop begon zich steeds concreter af te tekenen als volgende stap.
Lights bouwen & Jumbo
We startten met de bouw van Lights. Het project werd tastbaar, frame voor frame. Tegelijkertijd werkten we aan nieuwe producties en draaiden we een grote opdracht voor Jumbo. Er kwam onzekerheid over onze werkruimte en financieel bleef het spannend. Toch reisde Le Pain naar festivals, wat bevestigde dat onze filmambitie publiek vond.
Le Pain & een kantelpunt
Le Pain kreeg vorm en werd onder pandemische omstandigheden gedraaid. De film werd later de brug naar festivals en een bredere horizon dan alleen commerciële opdrachten. In september kwam er een persoonlijk kantelpunt. Werk en privé raakten elkaar en het werd duidelijk dat de manier waarop we werkten niet eindeloos vol te houden was. Aan het einde van het jaar ontstond het idee voor Lights, vanuit de behoefte om weer iets volledig eigens te maken.
Eerste subsidie & pandemie
We dienden onze eerste subsidieaanvraag in. Het bedrag was klein, maar de betekenis groot. Kort daarna veranderde de wereld door de pandemie. Werk viel weg en we maakten gebruik van steun om te overbruggen. Toch bleven we maken. Voor Lacros ontwikkelden we een filmische campagne met een duidelijke commerciële insteek. We leerden omgaan met onzekerheid en bijsturen waar nodig.
Eerste filmprijs & Gotley-signatuur
In juni wonnen we onze eerste filmprijs. Ondertussen ontstond een duidelijke Gotley-signatuur in commerciële projecten. Producties als Birdfeeder en Sopranos lieten zien dat filmisch vertellen en ambacht samen konden gaan met commerciële opdrachten. Tegelijkertijd groeide de filmambitie verder. We werkten aan een crowdfundingcampagne die uiteindelijk zou leiden naar wat later Le Pain werd. We realiseerden ons dat filmisch mooi werk niet automatisch effectieve reclame is. Commercials werden de brandstof. Film bleef het doel.
Wake-up call
Dit werd een wake-up call-jaar. We investeerden in een scheidingswand en een camerakraan, maar voelden tegelijkertijd hoe kwetsbaar we financieel waren. Er waren maanden waarin we rondkwamen van een minimale uitkering. Het besef landde dat een bedrijf niet alleen ideeën nodig heeft, maar ook een gezonde basis. Na het vertrek van Koen gingen we met z'n drieën verder. We werkten maanden aan de documentaire over 100 jaar Noordkade en beleefden daar een première. Aan het eind van het jaar besloten we onszelf vanaf 2019 meer salaris te geven.
Investeren & improviseren
Het jaar begon met een schrikmoment. De Blackmagic-camera die jarenlang ons belangrijkste bezit was, gaf het bijna op na een verkeerde aansluiting. We moesten improviseren en een oplossing regelen. Toch bleven we investeren. Soms rationeel, soms impulsief, zoals bij de aankoop van een vleugel. We filmden veel, bouwden routine op en leerden omgaan met financiële druk toen de huur omhoog dreigde te gaan. In december kochten we Arri-lampen. Dat was een bewuste stap richting een professionelere standaard.
Het plan wordt werkelijkheid
Dit was het jaar waarin het idee concreet werd. Tijdens een bijeenkomst op zolder werd het plan voor een gezamenlijke onderneming gepitcht. Niet iedereen bleef aan boord, maar de kern stond. Gotley was in eerste instantie geen bedrijfsnaam, maar een toekomstconcept: een platform rondom verhalen waar meer makers bij zouden kunnen aanhaken. We schreven een ondernemersplan in geïmproviseerde sessies op de Noordkade. Via een ruilconstructie kregen we uiteindelijk een ruimte in handen in ruil voor een productie. In oktober was het kantoor bruikbaar. Voor het eerst voelde het alsof Gotley niet alleen een idee was, maar een begin van een bedrijf.
Zelfstandigheid & een droom
Het tweede stagejaar bracht meer zelfstandigheid. We werkten aan vaste formats en begonnen productieprocessen beter te begrijpen. Tegelijkertijd groeide er een ander verlangen. In lege ruimtes op de Noordkade zagen we geen verlaten fabriek, maar potentie. Het idee van een eigen plek, een eigen basis voor verhalen, begon zich langzaam vast te zetten. Het was nog vaag en ambitieus, maar het liet ons niet meer los.
Stage & vakmanschap
Tijdens de stage bij Phoenix Cultuur werden we voor het eerst echt professioneel uitgedaagd. We kwamen binnen met trots op wat we hadden gemaakt, maar leerden al snel dat vakmanschap verder gaat dan enthousiasme. We draaiden veel korte producties voor verschillende onderdelen van de organisatie en ontdekten hoe belangrijk het is om helder te communiceren en iets te maken dat ook functioneel klopt voor een opdrachtgever. De ontmoeting met Michiel tijdens Mars Kids Day werd daarin belangrijk. Hier begon de verschuiving van hobby naar beroep.
Het begin van alles
De eerste serieuze creatieve klik ontstond rond een Steampunk-filmidee. In een ouderlijk huis werd een set gebouwd, plannen werden uitgetekend en er was vooral één drijfveer: laten zien dat we iets konden maken, nog vóór er geld of een script lag. Via Koen kwamen we samen en Niels werd gevraagd als hoofdpersonage. Dat ene project werd een katalysator. We waren voortdurend aan het maken, ontdekten hoe snel ideeën werkelijkheid konden worden en merkten tegelijk hoe creativiteit, ambitie en vriendschap door elkaar begonnen te lopen. Dit was nog geen bedrijf, maar wel het begin van alles.
